• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

ฝนตกแผ่วในคืนที่เงียบงัน คืนนั้น หยดฝน แตะลงบนกระจกหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆชั้นแปด กลิ่นกาแฟที่เย็นลงแล้วปะปนกับความเงียบเหงาที่ปกคลุมห้องนี้มานาน ราเนียยืนหันหลังให้หน้าต่าง สวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่—เพื่อซ่อนความเปราะบาง ให้ไม่โดดเดี่ยว

เสียงเคาะประตูปลุกบางอย่างในใจขึ้นมาทันที

อาร์กา

ชื่อนั้นมากับเรื่องราวที่ยังไม่จบ ความทรงจำที่ไม่เคยเลือนหาย เวลาห้าปีที่แยกจากกัน โดยไม่มีคำอธิบาย และในตอนนี้ เขายืนอยู่หน้าห้อง ดูเติบโตขึ้น—แต่ดวงตาที่เธอจำได้ยังคงไม่เปลี่ยนไป

"ผมแค่อยากคุย" อาร์กากล่าวอย่างระวัง

ราเนียพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยอมให้เขาเข้ามา

ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาอึดอัดยิ่งกว่าความนิ่ง ทุกการเคลื่อนไหว—การขยับเล็กน้อยของอาร์กา และริมฝีปากของราเนียที่เม้มแน่น—ล้วนเก็บกดความรู้สึกที่ค้างคาในใจ

"คืนนั้นไม่เคยหายไป" อาร์กาพูดขึ้นในที่สุด
"คำพูดบางคำยังหายไป" porn ราเนียตอบ เสียงของเธอแผ่วเบา

สายตาของทั้งสองสบกันนิ่ง ๆ เวลาเหมือนจะหยุด ไม่มีการสัมผัส แต่บรรยากาศกลับแน่นไปด้วยอารมณ์ จากอดีตที่ยังไม่จบ อาร์กาขยับเข้าใกล้เล็กน้อย—ใกล้พอให้ราเนียสัมผัสถึงอดีต

"ถ้าผมแตะคุณ" เขาพูดเสียงต่ำ "ไม่เกี่ยวกับเรื่องเก่า"

ราเนียนิ่งเงียบ และเมื่อเธอมองเขาอีกครั้ง คำตอบของเธอไม่จำเป็นต้องอธิบาย เธอเพียงขยับเข้าไปใกล้

ฝนด้านนอกดังไม่ขาดสาย ผ้าม่านไหวเบา ๆ และระหว่างหัวใจสองดวง คืนนั้นกลายเป็นช่วงเวลาปลอดภัย—สถานที่ที่ความทรงจำเก่าได้หวนกลับมา โดยไม่ต้องบอกโลก